اگه دنبالم گشتید اینجا پیدام کنید

 

پيوندتان مبارك (سميه و مهدي)

 

جشن تو جشن تمام خوبيهاست

خدايا به هركه دوست مي‌داري بياموز كه

عشق از زندگي كردن بهتر است

و به هركه دوست‌تر مي‌داري بچشان كه

دوست داشتن از عشق هم برتر است

 

نازنين

به خدا مي‌سپارمت

راستي، اگه يه موقع هوس شيطنت به سرت زد من همه جورش را پايه‌ام (به ياد تمام راز و رمزهامون)

 

 

اگه يه روز قلبه کسي رو شکوندي

 يه ميخ بکوب به ديوار، وقتي دلش رو بدست آوردي

 اون ميخ رو از ديوار بکش بيرون، ولي يادت باشه

جاي اون ميخ هميشه روي ديوار هست

 

 

 هميشه افرادي

 هستند كه: تو را مي آزارند،

با اين حال همواره به ديگران اعتماد كن

ولي مواظب باش به كسي كه تو را آزرده دوباره اعتماد نكني

 

 

 

 

برای نرگسم

نه نرو!

صبر كن قرارمان اين نبود

بايد سكه بيندازيم

اگر شير آمد: ترديد نكن كه دوستت دارم

اگر خط آمد: مطمئن باش كه دوستدارت هستم

صبر كن، سكه بيندازيم

اگر دوستت نداشتم ... آن وقت

برو

 

دل

 

 

قدر دستهايم را بيشتر دانستم

و قدر چشم هايم را

و تازه فهميدم چه شكوهي دارد ...

ايستادن بر روي دو پا

آن لحظه كه ...

به زمين خوردم!!!

 

انتظار مهتاب

 

 

 

 

همه رفتند کسی با ما نمونده ...

کسی خط دل مارو نخونده ...

همه رفتند ولی این دل مارو ...

همون که فکر نمی کردیم سوزونده ...

 

 

تهمینه ی خوبم چون دوسشون داری مال تو

 

 

 

عشق، ايستادن

 

زير باران و خيس شدن با هم

 

 

نيست. عشق آن است

 

 

 که يکي چتر شود و ديگری

 

 

نفهمد که چرا خيس نشد.

 

 

 

---

 

 

 

يک روز از من خواهی پرسيد که

 

  

کدوم رو بيشتر دوست دارم؛

 

 

 تو يا زندگی خودم؛

 

 

و من جواب خواهم داد: زندگيم

 

 

و تو منو ترک می کنی بدون اينکه بدونی

 

 

تويي زندگی من

  

ز هجر مهدي‌ات غم دارم امشب

 

 

 صدايش كن خدا را چون رحيم است

به غمهاي دل خلقش عليم است

صدايش كن به نيروي عظيمي

بگو دايم كه اي خالق حكيمي

بگو اندوه و ماتم دارم امشب

ز‌هجر مهدي‌ات غم دارم امشب

خودت گفتي صدايم كن خدايا

از اين غمها رهايم كن خدايا

خودت گفتي انيس بندگانم

خودت گفتي كه يار بي كسانم

خودت گفتي اگر بنده كند ياد

ز‌من بر او هزاران روشني باد

خدا دستم به سوي تو دراز است

خودت گفتي در ميخانه باز است

نگاهم كن كه مهجور و حزينم

ز‌‌‌‌‌‌‌بي رحمي دنيايت غمينم

 

 

کهن شد قصه مجنون حدیث عشق من بشنو

 

 

در اين دنيا نكردم من گناهي

 

فقط كردم به چشمانت نگاهي

 

اگر اينك نگاهي شد گناهي

 

مجازاتم بكن هر طور كه خواهي

 

 

 

در اين دنيا من او را مي پرستم

 

هم او را هم خدا را مي پرستم

 

تمام مردمان يكتا پرستند

 

وليكن من دوتا را مي پرستم

 

 

 

 

انگار تا هميشه بايد

 

در پي چشمهاي تو ستاره هاي جاده را سوا كنم

 

و چه طولاني است

 

اين شب هاي بي ستاره جاده

 

 

برای معصوم جون

 

 

گاه دلم از همه چيز می گيرد حتی آسمان آبی بالای سرم

 

حتی صدای چه چه پرنده ها و صدايی که هميشه عاشقش بودم .

 

چرايش را نمی دانم اما تصور می کنم

 

 که بهار نيز اين گونه است در اوج

 

 سر سبزی اش گاه می گريد و گاه زار می زند.

 

دريا نيز اينچنين است در اوج آرامش گاه طوفانی مي شود...

 

پس قلب من هم ميتواند اين گونه باشد ... چون مانند دريا و

 

آسمان پاک و آرام و آبی است....

 

پس قبول کن که هر گاه دلم هوايت را داشت آرام برايت

گريه کنم ....

 

 

 

 

عزیزم

 

 

بی تو

 

بودنا

 

نمی خوام